တိရိစၱာန္မ်ားကိုBonsai အျဖစ္ျပဳလုပ္ျခင္းႏွင့္ key changeအျဖစ္ေရာင္းခ်ျခင္းအား ဆန္႔က်င္ၾကပါစို႔

လူေတြမွာတကယ္ပဲ သနားညွာတာစိတ္မရွိေတာ့တာလား အေသြးခ်င္းအသားခ်င္း စာနာစိတ္္မရွိေတာ့တာလား ဒါမွမဟုတ္ ... ရက္စက္ၾကမ္းတမ္းတဲ့စိတ္ေတြ ေမြးဖြားလာခဲ့တာလားဆိုတာ ျပဳလုပ္သူကာယကံရွင္ေတြပဲသိပါလိမ့္မယ္ ။ တစ္ကမၻာလံုးက စာနာေထာက္ထားသူေတြက တိရိစၦာန္ညွင္းပမ္းမႈမွ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရးကို အားတက္သေရာ ေဆာင္ရြက္ေနခ်ိန္မွာ အင္တာနက္မွသတင္း ၂ ပုဒ္ကို ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္ ။

ပထမသတင္းကေတာ့ အရွင္လတ္လတ္ ငါးကေလးေတြ နဲ႔လိပ္ကေလးေတြကို ကီးခ်ိန္းအျဖစ္အိတ္ထဲမွာ ထည့္သြင္းေရာင္းခ်ျခင္းျဖစ္ပါတယ္ ။ ( သတင္းအမွန္ပါ )

တရုတ္ျပည္ရဲ႕လမ္းမၾကီးေတြမွာ လိပ္ကေလးေတြကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ အိတ္ကေလးေတြထဲထည့္ျပီး ေရာင္းခ်ေနၾကတာေတြ႔ရတယ္ ဒီလိပ္ကေလးေတြက အသက္ရွင္ေနတုန္းပါပဲ ။ စတိုးဆိုင္ပိုင္ရွင္ကေတာ့ ဒီလိုကီးခ်ိန္းေလးေတြထဲက လိပ္ကေလးေတြဟာ တစ္လမွ ၃ လအထိအသက္ရွင္တယ္လို႔ဆိုတယ္ တစ္ေကာင္ကို 5RMB ေပးရပါတယ္ ။ ေတာ္ေတာ္ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ျပီး လက္ခံႏုိင္ဖြယ္ရာမရွိတဲ့လုပ္ရပ္ပါပဲ ။

ဒီလို အိတ္ထဲ ထည့္သြင္းခံရျပီးေရာင္းခ်ခံရတဲ့လိပ္ကေလးေတြငါးကေလးေတြဟာ အသက္ရွုၾကပ္ျပီးတစ္ခ်ိန္မွာ မခ်ိမဆန္႔ေ၀ဒနာခံစားရျပီးေသဆံုးကုန္ၾကေတာ့မွာပါ ။ ျပဳလုပ္ေရာင္းခ်သူေတြကို ပလပ္စတစ္အိတ္ၾကီးထဲထည့္ျပီး လမ္းလယ္ေခါင္ ခ်ေရာင္းၾကရင္ျဖင့္ ဘယ္လိုေနၾကမွာပါလိမ့္ ။

ေငြရွာဖို႔အတြက္ တျခားနည္းလည္းမရွိဘူးလားလို႔ေမးစရာရွိပါတယ္ ။ တကယ္ေတာ့ ေရာင္းတဲ့သူမွာေရာ ၀ယ္တဲ့သူမွာေရာ ၂ ဦး ၂ ဖက္စလံုးမွာ အကုသိုလ္မ်ားလြန္းလွပါတယ္ ။ မီဒီယာေတြကနတဆင့္အစိုးရဟာ ဒီသတင္းၾကားျပီး ဒီလိုလုပ္ရပ္ေတြကို တရားမ၀င္လုပ္ရပ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ျပီး အျမန္ဆံုးဖယ္ရွားႏုိင္ပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္ ။

http://skeptics.stackexchange.com/questions/8743/are-bagged-turtles-and-goldfish-sold-as-keychains-in-china
https://www.youtube.com/watch?v=UU1XGXMELyw
http://inhabitat.com/live-animals-trapped-in-plastic-bags-sold-as-key-chains-in-horrifying-chinese-souvenir-scheme/
====================================

ေနာက္သတင္းတစ္ခုကေတာ့ ေၾကာင္ကေလးေတြကို ဘြန္ဆိုင္းအျဖစ္ ပုလင္းေတြထဲမွာ ထည့္သြင္းေရာင္းခ်ျခင္းျဖစ္ပါတယ္ ။ တရား၀င္လိုလိုျပဳလုပ္ေရာင္းခ်ေနတဲ့ဆိုက္ကေတာ့http://bonsaikitten.com/bnw.html ျဖစ္ပါတယ္ ။ တခ်ိဳ႕သတင္းဆိုက္ေတြမွာ Hoax သတင္းမွားလို႔ ေဖာ္ျပေနၾကတာလည္းေတြ႕ရပါတယ္ ။

http://struckbyenlightning.wordpress.com/2010/03/29/bonsai-kittens-82-hoax/

မွာေျပာထားတာကေတာ့ MIT Grad students အုပ္စုကဒီ Bonsai Kitten ဆိုက္ကို ျပဳလုပ္ခဲ့တာလို႔ဆိုပါတယ္ ။ သတင္းထဲမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ခမန္းလိလိပါပဲ ဂ်ပန္မွာ ျပဳလုပ္ေရာင္းခ်တာလို႔ဆိုပါတယ္ ။

ဒါကေတာ့ေၾကာင္ကေလးေတြကို Bonsai လုပ္ဖို႔လိုအပ္တဲ့အရာေတြပါ ။ အေသးစိတ္ကိုေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲလြန္းလို႔ ခ်မေရးခ်င္ပါဘူး ေဆးထိုးတဲ့အဆင့္ဆင့္ေတြအမ်ားၾကီး ဖန္အိမ္ထဲေနႏိုင္ေအာင္ေလ့က်င့္ေပးတဲ့အဆင့္ေတြအမ်ားၾကီးပါပဲ ။ ကုသိုလ္ကံမေကာင္းလို႔သတၱ၀ါ လာျဖစ္ရတဲ့ၾကားထဲ ဒီလို လူေတြေတြေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဒုကၡခံစားရမွာပါလိမ့္ ။

၁ ။ ပထမဆံုးအဆင့္အေနနဲ႔ ေၾကာင္ကေလးကို အစာအငတ္ခံထားျပီး ၁၂ နာရီၾကာတဲ့အခါ Ketamine , Valium 2mg ေဆးထိုးလိုက္ပါတယ္ ။ ထည့္သြင္းမယ့္ ဖန္ပုလင္းကို အစာစားဖို႔အေပါက္ရင္ က်င္ၾကီးက်င္ငယ္စြန္႔ဖို႔အေပါက္ရယ္ ေဖာက္ထားပါတယ္ ။

၂ ။ ေၾကာင္ကိုပုလင္းထဲသြတ္သြင္းျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ အစာစားတဲ့ပိုက္ကိုမထည့္ရေသးပါဘူး အသက္ရွုဖို႔ကေတာ့ တစ္လက္မရဲ႕ေလးပံုတစ္ပံုေလာက္ပဲရွိတဲ့အေပါက္ကေလးကေနရွုရပါတယ္ ။

၃ ။ အဲဒီေနာက္မွာ က်င္ၾကီးက်င္ငယ္စြန္႔ခ်င္ရင္ အေပါက္ထဲကေန စြန္႔ရျပီး ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဒုကၡေ၀ဒနာခံစားေနရတဲ့အျဖစ္ကို ခံစားလို႔ရႏိုင္မွာပါ ။ အဲဒီလိုျပဳလုပ္တဲ့ လူေတြကိုလည္း ပုလင္းၾကီးထဲ သြတ္သြင္းခ်င္စိတ္ေတြျဖစ္လာမိတာေတာ့အမွန္ပဲ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္မရွိတဲ့ လုပ္ရပ္ပါ ။

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ေျပာခ်င္တာကေတာ့

ပထမသတင္းသည္ သတင္းမွန္ျဖစ္ျပီး ဒီလို ကီးခ်ိန္းျပဳလုပ္သူေတြကို ထိထိေရာက္ေရာက္အေရးယူႏုိင္ပါေစ ။ တရုတ္အစိုးရအေနနဲ႔လည္းတင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္တားျမစ္ႏုိင္ပါေစ ။

ဒုတိယသတင္းသည္ သတင္းမွားျဖစ္ပါေစ တကယ္ပဲ MIT ေက်ာင္းသားေတြလက္ေဆာ့ထားတဲ့ အတုအေယာင္ ဆိုက္တစ္ခုျဖစ္ပါေစ း။ တကယ္သာအစစ္ဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရက္စက္ယုတ္မာတဲ့လုပ္ရပ္ပါပဲ ။

သက္တန္႔ခ်ိဳ
28 April 2014

ကေလးကို သတ္ျပီး ဟင္းခ်က္ဖို႕ၾကိဳးစားတဲ့ လင္မယား

က ေမၻာဒီးယားနိုင္ ငံ မွာ ျဖစ္ပြားတဲ႕ အမႈပါ။ ဖခင္ နဲ႕ မိခင္ တို ့ နွစ္ ဦးေပါင္းျပီး

မိမိ ရင္ေသြး ကိ ုခုတ္ပိုင္း ျပီး ဟင္းခ်က္ ဖို ့ျပင္ ဆင္ ထားတာပါ သူ တို ့ အသိတရားျပန္ ဝင္ တဲ႕အခ်ိန္ မွာ မိမိသားကို သတ္မိျပီမို ့ အဖမ္း ခံ ခဲ႕ ပါ တယ္
စိတ္ ၾကြ ေဆး သံုးစဲြ တာ ေတြ႕ ရိွ တာ ေၾကာင့္ ယင္းမိဘ နွစ္ ဦးကို
တစ္သက္ တစ္က်ြန္း ခ်မွတ္ လိုက္ပါတယ္။ မူးယစ္ေဆးဝါးေနာက္ ဆက္တဲြ ျပႆနာကို
အမ်ားသိ ေအာင္ share ေပးပါ ဦး

မ်က္လွည့္္ ႏွင့္ ထူးဆန္းဖြယ္ ရာ' group မွ ေဖာ္ျပသည္။

ေအာင္ထြန္းဦး

အေလာင္းေကာင္မွ ပီယေဆး

ေယာက္်ားေလး ပီယေဆးဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ေကာင္းေကာင္း ရင္းႏွီးၾကမယ္ထင္ပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူပ်ိဳေပါက္ အရြက္တုန္းက ပီယေဆးဆိုတာကို လိုခ်င္လိုက္တာ ေျပာမေနနဲ႕ေတာ့..။ အတန္းထဲမွာ ပါေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႕ ရည္စားထည္လဲတြဲႏိုင္တဲ့ေကာင္ဆိုရင္ ပီယေဆး ရွိတယ္လို႕ နာမည္ ၾကီးျပီ..။ အဲ့ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကလည္း မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ပီယေဆး ဘယ္ကရလဲ ဘယ္လိုလုပ္ရလဲ ဆိုျပီး ေအာက္က်ခံျပီး ေမးရေတာ့တာေပါ့..။ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ ပီယေဆးကို ေဖာ္နည္း ၈ မ်ိဳးေလာက္ရွိမယ္ထင္ပါတယ္..။ ေနာက္က်ရင္ေတာ့ အလ်ဥ္းသင့္သလို တင္ေပးသြားပါ့မယ္..။ အခုတစ္ခါကေတာ့ အေလာင္းေကာင္ကေန ပီယေဆး ရယူရင္း သရဲနဲ႕ ထိပ္တိုက္ ေတြ႕ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေလး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္.။

၈ တန္းေလာက္တုန္းက ေက်ာင္းကို ေက်ာင္းသားသစ္တစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္..။ နာမည္က ေက်ာ္ေက်ာ္တဲ့..။ ရုပ္ရည္ အေျပာအဆိုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ေတာ့ သူလိုကိုယ္လိုပါပဲ..။ ခက္တာက အခန္းထဲက မိန္းကေလးေတြ..။ တစ္ေက်ာ္တည္း ေက်ာ္ေနေတာ့တာ..။ မုန္႕စားဆင္းခ်ိန္ လည္း သူ႕အတြက္ မုန္႕၀ယ္ေပးလာရတာနဲ႕ ထမင္း၊ ဟင္းပိုထည့္ ေပးလာရတာနဲ႕..ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕က နည္းနည္းေတာ့ အျမင္ကပ္လာေတာ့ေပါ့ေနာ္..။ အဲ့ဒါ တစ္ရက္လည္းက်ေရာ.. သတင္းတစ္ခုက ထြက္လာတယ္.. "ေက်ာ္ေက်ာ့္မွာ ပီယေဆးရွိတယ္တဲ့.."

ေနာက္ေန႕ မုန္႕စားဆင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အျခား သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ မုန္႕နဲ႕ အခ်ိဳရည္ ၀ယ္ လုိက္တယ္..။ ျပီးေတာ့ ေက်ာ္ေက်ာ့္စားပြဲကို သြားျပီး မုန္႕နဲ႕ အခ်ိဳရည္ကိုတင္လုိက္တယ္..။ ျပီးေတာ့ မ်က္ႏွာကို အခ်ိဳဆံုးလုပ္ျပီး "သူငယ္ခ်င္းေက်ာ္ေက်ာ္.. စားပါအံုး… မင္းအတြက္ ၀ယ္လာတာကြ.."

ဒီေကာင္က ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို မယံုသလိုၾကည့္တယ္..။ ျပီးေတာ့ သူ႕အိပ္ကပ္ထဲကို သူျပန္ၾကည့္တယ္..။ ျပီးေတာ့ ပါးစပ္ကေန "ဒုတ္ခပဲ..။ ဒီေဆးက ေယာက္်ားေလးေတြပါ အစြမ္းျပတာလားဟ…" ဆိုျပီး တုိးတုိးေလး ေရရြတ္သံၾကားလုိက္ရတယ္..။

"ဟာ.. ဟေရာင္.. တစ္မ်ိဳး မထင္ပါနဲ႕ကြာ.. ငါတို႕က ရိုးရိုးသားသားေကၽြးတာပါ.. တစ္ခုပဲ မင္းေဆာင္ထားတဲ့ ပီယေဆးအေၾကာင္းသိခ်င္တယ္..။ မေျပာျပရင္ေတာ့ ငါတို႕ အတန္းပိုင္ဆရာမနဲ႕ တိုင္ရလိမ့္မယ္…"

"တိုင္ေတာ့ မတိုင္ပါနဲ႕ကြာ..။ ေျပာျပမယ္.. ။ ကတိတစ္ခုေတာ့ေပး.. မင္းတို႕ သံုးေယာက္ကလြဲျပီး ဘယ္သူမွ မသိေစနဲ႕.."

"ေအး..ရတယ္..သေဘာတူတယ္.."

"ဒီလိုကြ… ဒီပီယေဆးက လူေသေကာင္ဆီက ယူထားရတာ.. စြမ္းတာ မစြမ္းတာေတာ့ မင္းတို႕ အျမင္ပဲေနာ္.."

"အမငီးးးး. လူေသေကာင္ဆီက…??? …ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ ေျပာျပပါလား.."

"အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ျပီး လူပ်ိဳစစ္စစ္ဆိုတဲ့ ဘယ္အေလာင္းကမဆို ပီယေဆး ယူလို႕ရတယ္..။ အဓိကက လူပ်ိဳစစ္ရမယ္..။ အသက္ ၄၀ေက်ာ္မွ ေသတဲ့အေလာင္းျဖစ္ရမယ္..။ ေနာက္တစ္ခ်က္က အစိမ္းေသ မျဖစ္ရဘူး..။ ဆိုလိုတာက ေရာဂါနဲ႕ ဆံုးနဲ႕သူျဖစ္ရမယ္.."

"အင္း..ရျပီ…ျပီးေတာ့ေရာ…"

"မခက္ပါဘူး.၊ ၂လက္မအရွည္ရွိတဲ့ ဆံပင္ အေခ်ာင္း ၃၀၊ ညာဘက္ လက္မ လက္သည္းခြံ၊ ဘယ္ဘက္ လက္သန္း လက္သည္းခြံ၊ ညာဘက္ ေျခမ ေျခသည္းခြံ၊ ဘယ္ဘက္ ေျခသန္း ေျခသည္းခြံ ေတြက အိတ္ေသးေလး တစ္အိတ္ထဲမွာ ေရာထည့္ျပီး သြားေလရာမွာ ေဆာင္သြား..။ ဒီမွာၾကည့္.."

အဟုတ္ဗ်ာ..။ သူ႕အိတ္ကပ္ထဲက ထုတ္လိုက္တာ ဆံပင္နဲ႕ လက္သည္းခြံေလးေတြ ေရာထည့္ထားတဲ့ အိတ္အၾကည္ေလးတစ္ခု..။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ကေတာ့ အျပံဳးေတြ ကိုယ္စီနဲ႕..။

ထံုးစံအတိုင္း သင္းခ်ိဳင္းက သုဘရာဇာဆီ အပူကပ္ရသည္။ ေစာင့္ရမည္။ သံုးေသာင္း ေပးရမည္တဲ့…။ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ တစ္ေယာက္ တစ္ေသာင္း ေပါင္းျပီး သံုးေသာင္း ေပးထားလိုက္သည္။ ခက္တာက အေလာင္းေကာင္ တစ္ေကာင္ဆီကပဲဆိုေတာ့ ပီယေဆးက တစ္စံုပဲရမည္။ ကိစၥမရွိ။ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ တစ္ေယာက္ တစ္ပတ္ အလွည့္က် ေဆာင္ဖို႕ တိုင္ပင္ထားၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ့္အထင္ ၂ လ ၃ လ ေလာက္ၾကာသြားသည္ထင္သည္။ သုဘရာဇာၾကီးထံမွ အေၾကာင္း ၾကားလာသည္။ ပီယေဆးရႏိုင္မည့္ အေလာင္းတစ္ေလာင္း ဒီေန႕ေရာက္လာမည္။ ညေန လာယူရန္ ေျပာလာသည္။ ညေန ေက်ာင္းဆင္းတာနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ က်ဴရွင္လစ္ျပီး သင္းခ်ိဳငး္ကုန္း ေျပးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္တို႕ေရာက္ေတာ့ သုဘရာဇာၾကီးက အသင့္ေဆာင့္ေနေလျပီ..။

"ကဲ..ကဲ.. ယူစရာရွိတာ ျမန္ျမန္ယူ… သူမ်ားေတြ ျမင္ရင္ မေကာင္းဘူး.."

"ဟာ.. ဦးေလး ယူေပးေလ.."

"ခြီး… ငါ့အလုပ္နဲ႕ငါေတာင္ မအားဘူး..၊ ငါဟုိဘက္မွာ ရွိမယ္..။ ယူျပီးရင္ ငါ့လာေျပာ.. ေရာ့ ဒီမွာ လက္သည္းညွပ္နဲ႕ ကပ္ေၾကး.."

အဲ့ဒါမွ ဒုတ္ခ..။ ကုိယ္ကလည္း ဒီအေျခအေနထိ ေရာက္မွေတာ့ မတတ္ႏိုင္။ ဟိုႏွစ္ေကာင္ၾကည့္ရတာ လည္း အားကိုးလို႕ရမည့္ပံုမေပၚ..။ အေလာင္းေကာင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ငံု႕ၾကည့္လိုက္သည္။ အေလာင္းေကာင္ေပၚ နားေနေသာ ယင္ေကာင္ တစ္သိုက္ ထပ်ံသြားျပီး ဆံုးရြားလွေသာ အပုပ္နံ႕က နားေခါင္းထဲ အလုအယက္ တိုး၀င္လာသည္။ အေလာင္းေကာင္က မ်က္ႏွာ တစ္ခုလံုးဖူးေယာင္ေနျပီး နာေခါင္း၊ နားရြက္၊ မ်က္စိ၊ ပါးစပ္ စတာေတြက ေသြးပုပ္ေတြ က်လ်က္ရွိသည္။ ေၾသာ္… ဦးေႏွာက္ ေသြးေၾကာျပတ္ေသတဲ့ သူဆိုေတာ့လည္း လူကေသသြားေပမယ့္ ေသြးေတြက ေတာက္ေလွ်ာက္ က်ဆင္းေနတာ ျဖစ္လိမ့္မည္။

ကၽြန္ေတာ္ အသက္ေအာင့္ ကပ္ေၾကးယူျပီး အေလာင္းေကာင္ ဦးေခါင္းက ဆံပင္ အနည္းငယ္ကို ညွပ္ခ်လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ လက္သည္း၊ ေျခသည္းေတြကို လုိက္ညွပ္သည္။ အေလာင္းေကာင္က အသက္ ၅၀ ေလာက္ရွိမည္ထင္သည္။ ပိုက္ဆံရွိ လူလတ္တန္းစားထဲက ျဖစ္ႏိုင္သည္။ လိုခ်င္တာေတြ ယူျပီးသည္ႏွင့္ သုဘရာဇာၾကီးကို ႏႈတ္ဆက္ျပီး ျပန္ခဲ့ေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သင္းခ်ိဳင္းမွ ျပန္ထြက္လာခ်ိန္သည္ ညေန ၆း၃၀ ခန္႕ရွိေလျပီ။

ပီယေဆးကို ကၽြန္ေတာ္အရင္ဆံုး ေဆာင္ရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အထုပ္ကို ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကို ယူလာလိုက္ သည္။ အိမ္ထဲ၀င္၀င္ခ်င္း ေဘးအိမ္က ေကာင္မေလး ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းျပံဳးျပတာ ျမင္လုိက္သည္။ နဂိုဆိုရင္ အေၾကာမတဲ့ေသာ ဒီတစ္ေယာက္ ဘာစိတ္ကူးေတြ ေပါက္ျပီး လာျပံဳးေနသည္မသိ။ ပီယေဆးေၾကာင့္ ျပံဳးျပတာျဖစ္ႏုိင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္ျပီး ပီယေဆးကို ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ထဲထည့္ထားလိုက္ျပီး အခန္းထဲ ခ်ိတ္ထားလိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳး၊ ထမင္းစား၊ တီဗြီၾကည့္ျပီး ည ၁၀း၀၀ နာရီေလာက္မွာ အိပ္ယာ၀င္ခဲ့သည္။ အဲ့ဒီအထိ အဆင္ေခ်ာေသးသည္။

ည ၁း၀၀ နာရီေလာက္ လံုး၀ ႏွစ္နွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေမာက်ေနသည့္အခ်ိန္။ ကုတင္ ေအာက္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ငိုေနသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ အသံက အမ်ိဳးသားတစ္ဦးအသံ။ ငိုတာမွ တအားကို ရႈိက္ၾကီးတငင္ ငိုေနတဲ့အသံ။ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသစြာပဲ ဆက္လက္နားဆြင့္ေနလိုက္သည္။ ေသခ်ာသည္။ ဒီငိုသံသည္ အိမ္မွ လူေတြထဲကေတာ့မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဇာေခၽြး ျပန္ေလျပီ။ မဟုတ္က ဟုတ္က လုပ္ထားတာေတြေၾကာင့္လား…။

"ကၽြန္ေတာ့္ကို လြတ္ေပးပါဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ့္ကို မခ်ဳပ္ထားပါနဲ႕…။ ကၽြန္ေတာ္ သြားပါရေစ…"

ငိုသံေတြၾကားမွ စကားသံေတြ ကၽြန္ေတာ္ၾကားေနရသည္။

"ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘာအျပစ္ရွိလုိ႕လဲဗ်ာ..။ ကၽြန္ေတာ္သြားပါရေစ..။ ကၽြန္ေတာ့္ပစၥည္းေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ အုတ္ဂူေျခရင္းမွာ ျပန္ျမွပ္ေပးပါ..။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သြားခြင့္ေပးပါဗ်ာ….အီး..ဟီး..ဟီး…"

ေသခ်ာျပီ..။ ညေနက အေလာင္းေကာင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ သူ႕ပစၥည္းေတြ ျပန္ေတာင္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္စြဲျပီး အိပ္မက္မက္တာလားဆိုတာ ေသခ်ာေအာင္ အမွတ္စဥ္ေရၾကည့္သည္။ ကိုယ့္အသားကိုယ္ ဆြဲစိတ္ၾကည့္သည္။ အိပ္မက္မက္ေနတာမဟုတ္။ ငိုသံက ပိုမိုက်ယ္ေလာင္လာသလို… သူ႕အသံေတြထဲမွာ ေဒါသသံေတြ ပါလာသည္ဟုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ထင္မိသည္။ အိမ္ကလူေတြကေတာ့ တစ္ေယာက္မွ သိပံုမေပၚ..။

ကၽြန္ေတာ္လည္း အရဲစြန္႕ျပီး…"ကၽြန္ေတာ္ မနက္ျဖန္ ညေန ျပန္ထားေပးပါ့မယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါခင္ဗ်ာ.." လို႕ ေျပာျပီး နားပိတ္ျပီး ရသမွ် ဘုရားစာေတြ ရြတ္ဆိုေနလိုက္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္အခ်ိန္ အိပ္ေပ်ာ္သြားလဲဆိုတာေတာင္ မသိလုိက္ပါဘူး..။

ေနာက္ေန႕ ဟိုေကာင္ေတြကို ေျပာျပီး ညေနေက်ာင္းဆင္းတာနဲ႕ သူ႕အုတ္ဂူေျခရင္းမွာ သူ႕ပစၥည္းေတြကို ျပန္ျမွပ္ေပးလိုက္တယ္..။ အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဘာျပသနာမွ မရွိေတာ့ပါဘူး.. ဒီနည္းလမ္းက တစ္ကယ္စြမ္းလား မစြမ္းလာေတာ့ မေသခ်ာပါဘူး..။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာပါတယ္..။ ဆံပင္နဲ႕ ေျခသည္း၊ လက္သည္းေတြဆိုတာ ၀ိဥာဥ္ခ်ဳပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြပါပဲ..။ ေက်ာ္ေက်ာ္ကေတာ့ ကိုယ့္အက်ိဳးအတြက္ ၀ိဥာဥ္တစ္ေကာင္ကို အဲ့လိုခ်ဳပ္ထားေနတာလား..၊ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ က်မွပဲ ဒီျဖစ္ရပ္မ်ိဳး ၾကံဳတာလားဆိုတာကေတာ့ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါဘူး.. ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္း ပီယေဆးဆိုတဲ့အသံၾကားတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေ၀ါင္ေ၀ါင္ေရွး ျပီး ေ၀းေ၀းကေနသာ ေရွာင္ခဲ့ေတာ့ပါေၾကာင္းးး..

ေအာင္ထြန္းဦး 

ကင္ဆာေရာဂါခံစားေနသူ တိရစၦာန္ရံုမွ ၀န္ထမ္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္ခရီး

မာရီယိုလို႕ေခၚတဲ့ သူဟာ Ratterdarm's Diergaarde Blijdrop တိရစၦာန္ရံုမွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ပါျပီ.။ အခုဆိုရင္ သူဟာ အသက္ ၅၄ ႏွစ္ရွိေနျပီျဖစ္ျပီး ေဆးရံုမွာ ကင္ဆာေရာဂါကို ခံစားေနရလ်က္ရွိပါတယ္..။ သူရဲ႕ ေနာက္ဆံုးရလာဒ္ ထြက္လာ အျပီးမွာ သူဟာ ေဆးရံုက ၀န္ထမ္းကို အကူအညီေတာင္းခဲ့ပါတယ္..။ သူငယ္စဥ္ကတည္းက ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္လာခဲ့တဲ့ သစ္ကုလားအုတ္ေတြကို ႏႈတ္ဆက္ဖို႕ပါ.။

"သစ္ကုလားအုတ္ေတြက သူ႕ကို မွတ္မိၾကပါတယ္..။ ျပီးေတာ့ သူေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာကိုလည္း သိပံုရတယ္..။ တစ္ေကာင္ဆိုရင္ သူ႕ကို လာျပီးေတာ့ေတာင္ ႏႈမ္းရႈံ႕ေသးတယ္"လို႕ တိရစၦာန္ရံုကို လိုက္ပို႕ေပးခဲ့တဲ့ Kees Veldboer က Dutch သတင္းစာ Algemeen Dagblad ကို ေျပာျပခဲ့ပါတယ္.."

"ဒါက အရမ္း၀မ္းနည္းဖို႕ေကာင္းတဲ့ျမင္ကြင္းပါ..။ သူ ဒီတိရစၦာန္ကို ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ ႏႈတ္ဆက္ဖို႕ လာေရာက္တာ သူ႕ရဲ႕ သစ္ကုလားအုတ္ ေတြလည္း သိပံုရတယ္..။ သူတို႕ရဲ႕ ၀မ္းနည္းမႈေတြကို ကၽြန္ေတာ္ သူတို႕မ်က္လံုးေတြထဲကေန ျမင္နိုင္တယ္…" လို႕ တိရစၦာန္ရံု ၀န္ထမ္း တစ္ဦးမွ ေျပာျပခဲ့ပါတယ္..။

ေအာင္ထြန္းဦး

Highway ခရီး တစ္ညတာ

 

ညေန (၄း၀၀) နာရီ..။ ကိုယ္စီးရမည့္ ကားကို ၾကည့္ျပီး ေက်နပ္ေနမိသည္။ စီးရမွာ အေတာ္ ဇိမ္က်မည့္ ကားၾကီး…။ ဟုတ္သည္။ အခုေနာက္ပိုင္း အထူး express ကားေတြ ေျပးဆြဲလာတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕လို မၾကာခဏ ခရီးသြားေနသူမ်ားအဖို႕ အရမ္း ကို အဆင္ေျပလြန္းသည္။ ေလယာဥ္ မစီးႏိုင္သူမ်ားအဖို႕ ယခင္က ကုန္းလမ္းအျဖစ္ ရထားကိုသာ အားကိုး အားထား ျပဳခဲ့ရမွ ယခုအခါေတာ့ အဆင္ေျပေျပနဲ႕ သြားလာႏိုင္ ၾကျပီ ျဖစ္သည္။

အခုလည္း ရန္ကုန္ကို ခဏတစ္ျဖဳတ္လာဖို႕ရွိတာေၾကာင့္ ကားဂိတ္ ေရာက္ေနရျခင္းျဖစ္သည္။ (၄း၀၀) နာရီ ထိုးသည္ႏွင့္ ကားေပၚကို ကၽြန္ေတာ္တက္လိုက္သည္။ ခရီးသြားဖူးသူတိုင္း သိၾကမည္ထင္သည္။ ကိုယ္ ဘယ္တူနဲ႕အတူ ထိုင္ခံု အတူထိုင္ရမလဲဆိုတာ စိတ္၀င္စားဖို႕ေကာင္းသည္။ ေယာက္်ားေလး အမ်ားစုကေတာ့ ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာေလးေတြနဲ႕ အတူထိုင္ရဖို႕ ဆုေတာင္းၾကမိထင္သည္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလို ဆုေတာင္း ၾကတိုင္း ၀တုတ္တုတ္ အေဒၚၾကီးေတြ..၊ အရက္မူးေနတဲ့ သူေတြ..၊ အိပ္ခ်ိန္မရွိေအာင္ စကားမ်ားျပီး ဆံုးမ ၾသ၀ါဒ ေပးတတ္တဲ့ လူၾကီးသူမ မ်ားႏွင့္သာ အတူထိုင္ရသည္က မ်ားသည္။

ယခုလည္း စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ ၀တ္မႈန္ေရႊရည္ နီးနီးလွပေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ အတူထုိင္ရဖို႕ စိတ္ ကူးယာဥ္ျပီး ကားထဲ၀င္လိုက္သည္။ မိမိထိုင္နံပါတ္က ၁၅။ ၁၆ မွာ ဘယ္သူမွ ရွိမေန..။ မေရာက္ေသးတာ ျဖစ္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကားေပၚတက္ျပီး ၅ မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ ကားစထြက္သည္။ ေဘးက ထိုင္ခံုမွာ လူမေရာက္ လာေသး..။ ေၾသာ္… သိျပီ..။ သီေပါ..၊ ေက်ာက္မဲ တို႕မွာ လမ္းၾကံဳ ၀င္တင္မွာ ျဖစ္ႏိုင္သည္။

ကားစီးရင္ အိပ္တတ္သည္က ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္ျဖစ္သည္။ စထြက္ကတည္းက အိပ္လိုက္တာ ညစာ စားဖုိ႕ ေက်ာက္မဲ ေရာက္မွ ႏႈိးသည္။ မိမိေဘးခံုေနရာကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဘယ္သူမွ မရွိေသး။ ဒါဆိုရင္ ဒီေနရာသည္ ေရာင္းမထြက္သည့္ခံု ျဖစ္ဖို႕မ်ားသည္။ ကံေကာင္းျပီ..။ ႏွစ္ေယာက္ ထိုင္ခံုမွာ တစ္ေယာက္တည္း ပက္ပက္စက္စက္ အိပ္ျပီး စီးပစ္လိုက္အံုးမည္။

ဒီလိုနဲ႕ ညစာ စားေသာက္ျပီး ျပန္ထြက္ကတည္းက က်ယ္က်ယ္လြန္႕လြန္႕ႏွင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး အိပ္ခဲ့ေတာ့သည္။  ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ မသိ..။ "ကၽြိ" ခနဲ ကားရပ္သံနဲ႕ အတူ ကားထိုးရပ္သြားတာ ေၾကာင့္ ႏိုးလာခဲ့သည္။ ႏိုးႏိုးခ်င္း ခ်က္ခ်င္းပဲ နာရီကို တစ္ခ်က္ ၾကည့္လိုက္မိသည္။ အခ်ိန္က (၁း၁၅) မိနစ္..။ ဒါဆို ယခု မႏၱေလးေက်ာ္ျပီး..၊ ေနျပည္ေတာ္ လမ္းေပၚမွာေရာက္ေနျပီလို႕ ခန္းမွန္းမိလိုက္သည္။

ကား ဒရိုင္ဘာနဲ႕ စပယ္ယာ အေပါင္းအပါမ်ား စကားေျပာဆိုေနသံမ်ားကို ၾကားလိုက္ရသည္။

"ဒီေနရာ ဒီလို အခ်ိန္ၾကီးမွာ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ ညီမ.."

"ကၽြန္မ မွတ္မိတာ ဒီေနရာ ကၽြန္မတို႕ကားပ်က္ေနတာပါ..။ အဲ့ဒါ ကၽြန္မလည္း အေပါ့ခဏဆင္းသြားတာ ျပန္လည္း လာေရာ ကားက ထြက္သြားျပီး ကၽြန္မနဲ႕ သမီးေလး က်န္ခဲ့တာ.."

"ေၾသာ္.. ကေလးငယ္ေလးနဲ႕ကိုး… ညီမ ဘယ္က စီးလာတာလဲ..၊ ဘယ္ကားဂိတ္နဲ႕လာတာလဲ.."

"လားရႈိးကပါ..၊ ရန္ကုန္သြားမလို႕..၊ ဘာကား စီးလာလဲေတာ့ မမွတ္မိဘူး.၊ ညီမက ခရီးသြားေနက် မဟုတ္ဘူးေလ.."

ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္လိုက္သည္။ ကားပ်က္လို႕ ျပင္ေနခ်ိန္မွာ သူမက ကေလးႏွင့္ အေပါ့ဆင္းသြားမည္။ ကားျပင္ျပီးေတာ့ ကားဆရာေတြက လူမစစ္ပဲ ကားေမာင္းထြက္သြားလို႕ သူတို႕ က်န္ခဲ့တာ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ေနရာ ကလည္း တစ္ကယ့္ကို ေမွာင္မိုက္ေနတဲ့ေနရာ။ မသမာသူမ်ားနဲ႕ ေတြ႕သြားလို႕ကေတာ့ မလြယ္..။

"ခံုလြတ္ ရွိေသးလားေဟ့.."

"တစ္ခံုလြတ္ေသးတယ္ ဆရာ.."

"တစ္ခံုေတာ့ လြတ္တယ္ ညီမ..၊ လိုက္ခဲ့လိုက္ေပါ့..၊ ရန္ကုန္ေရာက္မွ ဟိုကားမွာပါသြားတဲ့ ပစၥည္းေတြ စံုစမ္းျပီး ယူတာေပါ့.."

"ဟုတ္..၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္.."

ကားေပၚတက္လာျပီး သူမ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက ခံုမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ပင္ရွိအံုးမည္။ ျဖဴေဖြး ႏုဖတ္ျပီး ေခ်ာေမာလွေသာ သူမကို ၾကည့္ရတာ ေငြေၾကးရွိ လူတန္းစားထဲမွ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အႏွီးပတ္ ထားေသာ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္က သူ႕လက္ထဲမွာ အိပ္ေမာက်ေနသည္။ ဒီလို ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ေခ်ာေမာ လွပေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ကားၾကံဳသာ မေတြ႕လို႕ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေတြးရဲ။ ဒီလိုလမ္း ဒီလိုအခ်ိန္မွာက လူေကာင္းထက္ လူဆိုးေတြက ပိုမ်ားတာကိုး..။

သူမ ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခ်က္ျပံဳးျပသည္။ အျပံဳးမွာ အသက္မပါလွ။ ဟန္လုပ္ျပံဳးျပမွန္း သိသာသည္။ သူမ အရမ္း ပင္ပန္းေနျပီထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အလိုက္သင့္ ျပန္ျပံဳးျပလိုက္ျပီး ဘာမွ အေႏွာင့္အယွက္မေပးပဲ ျပန္လည္ အိပ္ဖို႕ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ 

ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ႏွာေခါင္းထဲ အပုပ္နံ႕တစ္ခုရလာသည္။ အပုပ္နံ႕ကမွ ၾကြက္ေတြေသျပီး ရွာမေတြ႕တဲ့အခါ ရတဲ့ အနံ႕မ်ိဳး..။ အရင္က ဒါမ်ိဳးအနံ႕မရ။ ကၽြန္ေတာ္ အားနာ စြာနဲ႕ပဲ..

"ညီမ..၊ ကေလးက..၊ အေလးမ်ား သြားထားလား မသိဘူး..၊ အနံ႕ရလို႕…"

"ေၾသာ္..၊ ၾကည့္လုိက္အံုးမယ္..၊ မသြားထားပါဘူး အကိုရဲ႕..၊ ဘာအနဲ႕ရလို႕လဲ.."

"ဟိုေလ..၊ ၾကြက္ပုပ္နံ႕လိုလို..၊ အသားပုပ္နံ႕လိုလိုပဲ..၊ အရမ္းကို ဆိုးတယ္.."

"ဟုတ္လား..၊ ညီမေတာ့ မရပါဘူး.."

"စပယ္ယာအကို..၊ ဒီနား တစ္ခ်က္လာပါအံုးဗ်ာ..၊ ဘာအနံ႕ရလဲလို႕.."

စပယ္ယာ ခ်က္ခ်င္းပဲ ကၽြန္ေတာ့္အနား ေလွ်ာက္လာျပီး တရႈံရႈံနဲ႕ အနံ႕ခံသည္။

"မရပါဘူး အကိုရ..၊ အကို စိတ္ထင္လို႕ပါ..၊ ကၽြန္ေတာ္ air freshener ေလး လာဖ်န္းေပးမယ္.."

"ေအး..ေအး.."

Air freshener လာဖ်န္းေပးသည့္ေနာက္တြင္ အနံ႕ဆိုးက အနည္းငယ္သက္သာသြားသည္။ လံုး၀ ေပ်ာက္သြား သည္ေတာ့ မဟုတ္။ နံေနေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္ က်တယ္ ထင္မွာစိုးတာေၾကာင့္ ဘာမွ မေျပာပဲ ဆက္အိပ္ဖို႕ ၾကိဳးစားလုိက္သည္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ.. ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေမာင္းနဲ႕ ေနာက္ေက်ာ တစ္ျပင္လံုး ၾကက္သီးေမြးညွင္းေတြ တဖ်င္းဖ်င္းထသြားသည္။ ဒုတ္ခေတာ့ေရာက္ျပီ..။ ဒီလို ၾကက္သီးေမြးညွင္းထတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ သရဲ နဲ႕ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ရေလ့ရွိသည္။

သူမက…။ သူမက.. ဘယ္သူလဲ…၊ လူေကာ ဟုတ္ရဲ႕လား…။ ကၽြန္ေတာ္ မ၀ံ့ရဲစြာ သူမဘက္ကို လွည့္ၾကည့္ လုိက္သည္။ ျပဴးေၾကာင္ေနေသာ မ်က္လံုးအစံုက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အရဲစြန္႕ျပီး တစ္ခု စမ္းသပ္လုိက္သည္။

"အဟြတ္…၊ အဟြတ္…"

ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခ်ာင္းဆိုးသလိုလုပ္ျပီး လက္ကို သူမမ်က္စိေရွ႕မွာ ရုတ္တရက္လႈပ္ရွားလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ကို လွည့္ျပီးျပဴးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုး မ်က္ေတာင္ လံုး၀ခတ္မသြား..။ ေသခ်ာျပီ..။ သူမ သည္ လူမဟုတ္။ သရဲ..။ သရဲ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူခ်ီထားတဲ့ ကေလးကို ငံု႕ၾကည့္လုိက္သည္။ ပိုေသခ်ာ သြားသည္။ သူမ ခ်ီထားသည္မွာ ကေလးမွာ ေခါင္းသာ ပါျပီး ခႏၶာကိုယ္မပါ..။ ကေလးငယ္ေလးက မ်က္လံုးျပဴး ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း မ်က္လံုးမွိတ္လုိက္သည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သတိေပးသည္။ ဒါ တစ္ကယ္မဟုတ္ဘူး.။ အိပ္မက္ မက္ေနတာ..။ အိပ္မက္က ႏိုးစမ္း..။ ႏိုးစမ္းပါ..။ သတိျပန္ထားျပီး သူမကိုျပန္ၾကည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ျပဴးေၾကာင္ၾကည့္ေနေသာ သားအမိႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္လံုးေလး လံုးက ေနရာမေရႊ႕..။ ေသခ်ာသည္။ ဒါ အိပ္မက္မွ မဟုတ္တာ။ တစ္ကယ္ ျဖစ္ေနတာၾကီး.။

ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းပဲ စိတ္ထဲကေန ဘုရားစာဆိုျပီး..၊ ေမတၱာသုတ္ကို အဆက္မျပတ္ ရႊတ္ဖတ္ေနလိုက္သည္။ စိတ္ကိုလည္း သူ႕ဖက္မေရာက္ေအာင္.. ဘုရားစာထဲကိုသာ အာရံုပို႕လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ စပယ္ယာကို 

"ကၽြန္ေတာ့္ကို တရားေခြ တုိးတိုးေလးဖြင့္ေပးပါလား..၊ အိပ္ရင္း တရားနာလို႕ရတာေပါ့.."

တိုးညွင္း သိမ္ေမြ႕ေသာ တရားသံက ၾကားရရံုေလး ထြက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တရားနာရင္း စိတ္ကို မျပန္႕လြင္ေအာင္ ထိန္းရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။ မနက္ ႏိုးႏိုးခ်င္း ၾကည့္မိတာက ေဘးနားက ေနရာ..

ဘယ္သူမွရွိမေန..။ ကၽြန္ေတာ္ စပယ္ယာကို ေမးၾကည့္သည္။

"ေဘးနားက လမ္းၾကံဳလိုက္လာတဲ့ ညီမ ဆင္းသြားျပီလား.."

"မဆင္းပါဘူး..၊ ကားက လံုး၀မရပ္ဘူး..၊ ေတာက္ေလွ်ာက္ေမာင္းေနတာေလ.."

"အခုသူ မရွိေတာ့ဘူးေလ…"

"ခံုမ်ား ေျပာင္းထိုင္ေနသလား…"

သူေျပာမွ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကားထဲက ခံုေတြအားလံုး လုိက္စစ္ၾကည့္သည္။ မေတြ႕..။

"မရွိပါဘူးကြာ..၊ မင္းတို႕ကလည္း လူတစ္ေယာက္လံုး ေပ်ာက္သြားတာကိုေတာင္ မသိဘူးလား.."

"အာ.. အကိုကလည္း ကားမွ မရပ္တာ..၊ လူစစ္ဖို႕ မလိုဘူးေလ..၊ ထူးဆန္းတယ္ဗ်ာ..၊ ဘယ္ေရာက္သြားတာ လဲ ဒီသားအမိ…"

"ေနပါအံုး…၊ ေနာက္တစ္ခုက…၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကားက… လားရႈိးကေန အေစာဆံုးထြက္တဲ့ကား.. ေရွ႕မွာ ဘယ္ လားရႈိးကားမွ မရွိဘူး.."

"မင္းဟာ ေသခ်ာလို႕လားကြာ.."

"အာ အကိုကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕က ဘယ္ကား ဘယ္ေရာက္ပီ ဆိုတာ အခ်ိန္ျပည့္ ဖုန္းနဲ႕ခ်ိတ္ေနတာဗ်.."

"ဒါဆို ငါတို႕ေတြ႕ခဲ့တာ ဘာၾကီးလဲ…"

"လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ရက္က အဲ့ဒီေနရာတစ္၀ိုက္မွာ ကားတိုက္မႈ တစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္ဗ်…။ အမိ်ဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႕ ကေလး တစ္ေယာက္ ပြဲခ်င္းျပီးဆံုးသြားတယ္တဲ့ .. သတင္းစာထဲမွာေတာ့ ဖတ္လိုက္ရတယ္… ကၽြန္ေတာ္ တို႕ တင္ခဲ့တာ အဲ့ဒီႏွစ္ေယာက္မ်ား ျဖစ္ေနမလား.."

"ျဖစ္ေနမလား မဟုတ္ဘူး.. ျဖစ္ေနတာေဟ့..၊ မင္းကို ေျပာျပလုိက္အံုးမယ္..၊ ေအး..၊ သူခ်ီထားတဲ့ကေလးက ေခါင္းပဲ ရွိတယ္..။ ကိုယ္မရွိဘူး..။ ငါ့ကို ဘာမွ ဒုကၡမေပးတာနဲ႕ ငါလည္း တစ္ညလံုး ဘုရားစာေတြရြတ္၊ ေမတၱာေတြ ပို႕ေနလိုက္တာ.၊ ေရွ႕ေလွ်ာက္ ညပိုင္းဆို မင္းတို႕ ကားေပၚမွာ တရားေခြေလး ၾကားရရံုဖြင့္ထားပါကြာ…၊ ေဘးကင္းတာေပါ့.."

ဒီလိုပါပဲ..။ အဲ့ဒီ နာမည္ၾကီးတဲ့ အျမန္လမ္းမၾကီးမွာ.. လူမသိသူမသိပဲ.. ညေမွာင္ေမွာင္မွာ.. ကားတားတားျပီး စီးတတ္ၾကတဲ့ သူေတြ ပိုမိုမ်ားလာသလို လမ္းေပၚမွာ ကားတိုက္မႈ၊ ကားေမွာက္မႈ၊ လူေသဆံုးမႈေတြကလည္း ပိုမို ျဖစ္လာၾကတာဟာ တိုက္ဆိုင္မႈ တစ္ခုလားဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခါင္းေျခာက္ ေစခဲ့ပါတယ္..။ 

သင္တို႕လည္း ညဘက္ အဲ့ဒီလမ္းေပၚမွာ ခရီးေ၀းကား စီးရတဲ့အခါ လမ္းၾကံဳလို႕ တားဆီးတဲ့ မသကၤာဖြယ္ရာ လူမ်ားေတြ႕ရင္ ေမတၱာသုတ္ကိုသာ နာနာဖိရႊတ္ပါလို႕ အၾကံေပးလိုက္ရပါေစ..။

ေအာင္ထြန္းဦး

သံသရာ တစ္ေကြ႕ ေတြ႕ၾကရာ၀ယ္

"ဆြမ္းအုပ္နီနီ..အေမ..ရြက္လို႕…. နက္ျဖန္ နံနက္ ေက်ာင္းတက္မယ္…."

ဒီကဗ်ာေလးကို ကၽြန္ေတာ္အရမ္းၾကိဳက္သည္။ ေမေမနဲ႕ ဒီကဗ်ာေလး ဆိုရသည့္ အခ်ိန္သည္ ကၽြန္ေတာ္႕အတြက္ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ေတြ ျဖစ္သည္။ မူၾကိဳက ျပန္လာသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းက သင္ေပးလိုက္သည့္ ကဗ်ာေလးေတြကို ညအိပ္ယာ၀င္ခ်ိန္ ေမ့ေမ့ဗိုက္ေပၚထိုင္ျပီး ဟန္အမူရာနဲ႕ ဆိုျပရတာကို ကၽြန္ေတာ္အရမ္းႏွစ္ျခိဳက္သည္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ေမေမႏွင့္အတူ ေဖေဖပါ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ေက်နပ္စြာ ျပံဳးျပီး ၾကည့္ေနတတ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမကို အရမ္းခ်စ္သည္။ ဒီလိုပဲ ေဖေဖနဲ႕ေမေမ ကလည္း ကၽြန္ေတာ္႕ကို အရမ္းခ်စ္သည္ဟု ထင္မိသည္။

ညဘက္ေရာက္မွာကို ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ေနမိသည္။ အထူးသျဖင့္ ၈း၀၀ နာရီသတင္းလာမွာကို ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ၈း၀၀ နာရီသတင္းလာသံၾကားသည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္စာလုပ္ဖုိ႕ ေမေမလာေျပာလိမ့္မည္။ ေဖေဖနဲ႕ေမေမကို ၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ္႕ကို အရင္ကေလာက္ မခ်စ္ေတာ့ဟု ထင္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္႕ကို စာၾကည့္ဖို႕၊ စာၾကိဳးစားဖို႕သာ တတြတ္တြတ္ ေျပာေနျပီး ညအိပ္ယာ၀င္ခ်ိန္ ေမ့ေမ့ဗိုက္ေပၚမွာ သီခ်င္းဆိုျပသူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မဟုတ္ေတာ့တာ ၾကာျပီျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္႕ေနရာတြင္ ေနရာယူထားေသာ ညီေလးကို ၾကည့္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ အူတို ေနမိသည္။

ေဖေဖနဲ႕ေမေမကို ၾကည့္ရတာ ခုတစ္ေလာ အေတာ့္ကို အိုမင္းလာသလိုပင္။ စီးပြားေရး အဆင္မေျပတာအျပင္ အလုပ္ပင္ပန္းတာေၾကာင့္လည္း ပါမည္ထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုခုပူဆာ တိုင္း ေဖေဖနဲ႕ေမေမ မ်က္ႏွာပ်က္သြားတတ္သည္။ အရင္က ဒီလိုမဟုတ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ လိုခ်င္တာကိုေတာ့ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ၀ယ္ေပးတတ္သည္။ ခက္သည္က ေမေမက တစ္ဗ်စ္ဗ်စ္ေတာက္ ေျပာတတ္သည့္ အက်င့္ရလာသည္။ ပိုက္ဆံေတာင္းရမွာထက္ ဒီတစ္ဗ်စ္ဗ်စ္ေတာက္ စကားေတြကို ကၽြန္ေတာ္မုန္းမိသည္။ မိဘေတြ အသက္ၾကီးလာလွ်င္ ဒီလိုပါပဲဟုသာ ျဖည့္ေတြး မိလိုက္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ဘြဲ႕ယူသည့္ေန႕က မျမင္ေတြ႕ရတာ ၾကာျပီျဖစ္သည့္ ေဖေဖနဲ႕ေမေမတို႕ရဲ႕ ျပံဳးရႊင္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာကို ကၽြန္ေတာ္ျမင္လိုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ ငယ္တုန္းက ေမေမ့ဗိုက္ေပၚမွာ သီခ်င္းဆိုျပတုန္းကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ဒီလိုေပ်ာ္ခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ဒီလိုေပ်ာ္တာ ကၽြန္ေတာ္အျမဲျမင္ခ်င္ေနမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဒီလိုေပ်ာ္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အရမ္းေပ်ာ္မိသည္။

ကၽြန္ေတာ္အလုပ္စ၀င္၀င္ခ်င္း ရတဲ့လစာကို ကန္ေတာ့ ေတာ့ ေမေမမ်က္ရည္က်သည္။ ေဖေဖ မ်က္နွာလႊဲျပီး ဆုတိုတို တုတ္တုတ္ေပးသည္။ ဆုေပးတဲ့ ေဖေဖ့အသံေတြ တုန္ေနသလို မ်က္ရည္ေတြၾကားက ေမေမ့ မ်က္ႏွာသည္ လည္း ျပံဳးရႊင္ေနသည္။ 

ဒီေန႕ ေဖေဖ့မ်က္ႏွာ ေတာ္ေတာ္ညိွဳးေနသည္။ ေဖေဖ့ကိုၾကည့္ရတာ ဂဃာမျငိမ္ျဖစ္ေနသည္။ ထိုင္ေနလိုက္ ခဏေနရင္ အိမ္ထဲလမ္းေလွ်ာက္လိုက္.၊ လဲအိပ္လိုက္နဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ေနသည္။ ၾကာလာေတာ့ မေနႏိုင္ ေတာ့သည့္ ေမေမက .."ကဲ..အဘိုးၾကီး.၊ ဒီေန႕က စျပီး ပင္စင္ယူျပီးျပီဆိုေတာ့..၊ ေရွ႕ေလွ်ာက္ တစ္ေနကုန္ အိမ္မွာပဲ ေနရေတာ့မွာ..၊ အိမ္နဲ႕ ေနသားက်ေအာင္ ၾကိဳးစား.." ..။ ဟုတ္သည္။ ေဖေဖသည္လည္း အသက္ ေျခာက္ဆယ္ျပည့္လို႕ ပင္စင္ယူျပီး အိမ္မွာ နားေနရေတာ့မည့္ အသက္အရြယ္ ေရာက္ေနျပီပဲ..။

ကၽြန္ေတာ္ မဂၤလာေဆာင္ျပီးရင္ အိမ္ခြဲေနမယ္ ေျပာေတာ့ ေဖေဖေရာ..၊ ေမေမ ေရာ.. မ်က္နွာ မေကာင္းၾက။ ေဖေဖကေတာ့ ဘာမွေျပာပဲ တစ္ေနရာကို ေငးၾကည့္ေနသည္။ ေမေမကေတာ့.."သားရယ္..၊ သားမိန္းမကို ဒီအိမ္မွာလိုက္ေနခိုင္းပါလားကြယ္..၊ ေမေမတို႕ အဆင္ေျပ ေအာင္ေနပါ့မယ္.."..။ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းနည္းသြားသည္။ ေမေမတို႕က အဆင္ေျပေအာင္ ေနေပး မည္တဲ့လား..။ ဒါေပမယ့္.."သူက မိဘေတြအိမ္မွာ မကပ္ေနခ်င္ဘူးတဲ့…။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အိမ္ခြဲ ေနခ်င္တာ ေမေမရဲ႕..၊ မပူပါနဲ႕..၊ သားေမေမတို႕ကို လတိုင္း ၾကည့္ေပးမွာပါ…"..။ ေမေမ ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့..။ ေဖေဖကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အေ၀းကို ေငးလ်က္..။

ကၽြန္ေတာ္ ခုတစ္ေလာ ေဖေဖတို႕အိမ္ကို သိပ္မေရာက္ျဖစ္။ အလုပ္ကိစၥနဲ႕ ခရီးေတြ ပတ္ထြက္ ေနရတာေၾကာင့္လည္း ပါသည္။ နယ္ေရာက္ေနတုန္း ေမေမဖုန္းဆက္လာေသးသည္။ လိုင္းက မၾကည္တာေၾကာင့္ ဘာသံမွ သဲသဲကြဲကြဲ မၾကားလိုက္..။ ေဖေဖ ေနမေကာင္းဘူး ဆိုတာေတာ့ ၾကားလုိက္သည္။ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္တာနဲ႕ ၾကားလိုက္ရတဲ့သတင္းက ေဖေဖ ဆံုးျပီတဲ့..။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ့္ကို တဖြေဖြ ေမးေနသည္တဲ့..။ ေဖေဖ့ အသက္ကိုေတာင္ မမီလိုက္နိုင္သည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း။ သားသမီးေတြ အတြက္ အသက္ ေျခာက္ဆယ္အထိ မနားမေန တာ၀န္ယူေပးခဲ့ေသာ ေဖေဖ..၊ အခုမွ အနားယူရတာ ဘာမွ မၾကာေသး..။ အရင္က ပင္ပန္းခဲ့သမွ် ဒဏ္ေတြကို အခုမွ စုျပီး ခံရတာေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သားသမီးေတြကို ေကၽြးေမြးျပဳစုပ်ိဳး ေထာင္ေပးဖို႕ လူေလာကထဲေရာက္လာျပီး တာ၀န္ေက်လို႕ ျပန္သြားတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးျဖစ္ေနသည္။

ေမေမက တရားစခန္း၀င္မည္ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မတားမိ။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ေမေမရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္ ရွာတာ မွန္တယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမေမ့ကို ကားနဲ႕ တရား စခန္းလိုက္ပို႕ဖို႕ လုပ္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးအေနႏွင့္ ေမေမ အိမ္ကို အၾကာၾကီး ၾကည့္ေနသည္။ ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကုန္ဆံုးေနထိုင္ခဲ့သည့္ ဒီအိမ္ၾကီးကို သံေဃာဇဥ္ျဖတ္ဖို႕ ေမေမေနာက္ဆံုး အေနႏွင့္ ၾကည့္တာ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အၾကာၾကီး ၾကည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမေမ့အၾကည့္ကို မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္၀ံ့ပဲ ေခါင္းကို ငံု႕ထားလုိက္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ သားေလးကို အရမ္းခ်စ္သည္။ အသက္ထက္ပိုခ်စ္သည္ဆိုေသာ စကားကို ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာမွာ သံုးခ်င္သည္။ ညအိပ္ယာ၀င္ခ်ိန္ သားေလးရဲ႕ ကဗ်ာရႊတ္ဆိုသံသည္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တစ္ေန႕ တာ ေမာပန္းမႈအားလံုးကို ေျဖေဖ်ာက္ႏိုင္စြမ္းခဲ့သည္။ သားေလးကို ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းခ်စ္သည္။ ထုိ႕အတူပင္ သားေလးကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ့္နည္းတူ ခ်စ္လိမ့္မည္ဟု ထင္သည္။

ေအာင္ထြန္းဦး

ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ရွာေဖြျခင္း

လူ (၅၀) ဦးခန္႕ဟာ ခန္းမ တစ္ခုထဲမွာ ေဟာေျပာပြဲတစ္ခုကို တက္ေရာက္ေနပါတယ္..။ ေဟာေျပာ သူက ရုတ္တရက္ စကားေျပာတာကို ရပ္လိုက္ျပီး လူတစ္ေယာက္ကို အေရာင္တူ ေဘာလံုး တစ္လံုး ဆီ ေ၀ငွေပးလိုက္ပါတယ္..။ ျပီးေတာ့ marker pen တစ္ေခ်ာင္းဆီေပးျပီး သူတို႕ရဲ႕ နာမည္ေတြကို ေဘာလံုးေတြေပၚ ေရးခိုင္းလိုက္ပါတယ္..။ ျပီးေတာ့ သူဟာ ေဘာလံုးေတြကို ျပန္လည္ သိမ္းယူလိုက္ ျပီး အခန္းတစ္ခုထဲမွာ ထည့္ထားလိုက္ပါတယ္..။

သူဟာ ေဟာေျပာပြဲ တက္ေရာက္လာတဲ့ လူ (၅၀) ကို အခန္းထဲ ထည့္ထားတဲ့ ေဘာလံုးေတြထဲက မိမိနာမည္ေရးထားတဲ့ေဘာလံုးကို အခ်ိန္ ၅ မိနစ္အတြင္း ရွာယူလာဖို႕ေျပာပါတယ္..။

သူတို႕ဟာ အားၾကိဳးမာန္တက္နဲ႕ အေရာင္ တူေဘာလံုးေတြ ကို ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြၾကပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ ၅ မိနစ္ျပည့္သည့္တိုင္ေအာင္ သူတို႕ရဲ႕ နာမည္နဲ႕ ေဘာလံုးကိုေတာ့ မရွာႏိုင္ခဲ့ၾကပါဘူး..။

အဲ့ဒီေနာက္မွာ ေဟာေျပာသူက လူ (၅၀) ထဲမွ တစ္ဦးကို ေခၚလိုက္ျပီး က်ရာ ေဘာလံုးကို ေကာက္ ခိုင္းလိုက္ပါ တယ္..။ ျပီးေတာ့ ေဘာလံုးေပၚမွာ ေရးထားတဲ့ နာမည္ကို ေအာ္ေပးျပီး ပိုင္ရွင္ျဖစ္သူကို ေပးလိုက္ပါတယ္..။ ၅ မိနစ္မျပည့္ခင္မွာပဲ လူတိုင္းဟာ သူတို႕နာမည္နဲ႕ ေဘာလံုးေတြ ကိုယ္စီ ရရွိ ေနပါျပီ..။

ဒီျဖစ္ရပ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဘ၀မွာ ေန႕စဥ္ ျဖစ္ပ်က္ေနတာနဲ႕ အေတာ့္ကို ဆင္တူပါတယ္..။ လူတိုင္းဟာ သူတို႕ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ စိတ္ေက်နပ္မႈေတြအတြက္ ၾကိဳးစားပမ္းစား ရွာေဖြၾကပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘယ္ေနရာမွာ ရွာေဖြေတြ႕ႏိုင္လဲဆိုတာမသိၾကပါဘူး..။ အစစ္အမွန္ ေပ်ာ္ရႊင္ မႈဆိုတာ တစ္ျခားလူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္..။ သူတို႕အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္ မႈကို သင္ျဖည့္ဆည္းေပးလုိက္ပါ..။ သင့္အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ား မလြဲမေသြ ျပန္ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။

ေအာင္ထြန္းဦး

ဖန္ခြက္ကို ေအာက္ခ်ပါ

စိတ္ပညာရွင္တစ္ေယာက္ဟာ ပရိတ္သတ္ေတြကို ကိုယ့္အေပၚမွာရွိေနတဲ့ ဖိအားေတြကို ဘယ္လို ထိန္းခ်ဳပ္ ဖယ္ရွားရမလဲဆိုတာကို ေဟာေျပာေနပါတယ္..။ သူဟာ ဖန္ခြက္တစ္ခြက္ကို ေျမွာက္ျပလိုက္ျပီး

"ဒီဖန္ခြက္ ဘယ္ေလာက္ ေလးမယ္လို႕ထင္လဲ…" လို႕ေမးလိုက္တယ္..။

ပရိတ္သတ္ေတြဆီက ၈ ေအာင္စ ကေန ၂၀ ေအာင္စ အထိအေလးခ်ိန္ ရွိေၾကာင္း အေျဖ အမ်ိဳးမ်ိဳး ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္..။

သူက ရွင္းျပတယ္.."ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက ဒီခြက္ရဲ႕ အေလးခ်ိန္က အဓိက မက်ပါဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္ ဒါခြက္ ကို ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ကိုင္ထားရမလဲ ဆိုတာက ျပသနာပါ..။ တစ္မိနစ္ေလာက္ပဲ ကိုင္ထားရမယ္ဆိုရင္ ေတာ့ ဒါက ျပသနာမဟုတ္ပါဘူး..။ ဒါေပမယ့္ တစ္နာရီေလာက္ ၾကာမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ လက္ေမာင္းေတြ ကိုက္လာမယ္..။ တစ္ကယ္လို႕ တစ္ေနကုန္သာဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေမာင္းထံုထိုင္းျပီး အေၾကာေတြ ေသသြားမယ္ ထင္ပါတယ္..။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ဖန္ခြက္ရဲ႕အေလးခ်ိန္ကေတာ့ ေျပာင္းလဲမသြားပါဘူး..။ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္သာ ၾကာၾကာကိုင္ရေလေလ..၊ ဖန္ခြက္က ပိုျပီးေလးလာ ေလေလ ပါပဲ..။

"ဒီလိုပါပဲ..။ ဘ၀မွာ ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့ အခက္အခဲေတြ၊ ဖိအားေတြ၊ စိတ္ပင္ပန္းမႈေတြက ဖန္ခြက္ရဲ႕ အေလးခ်ိန္နဲ႕ တူပါတယ္..။ ခဏေလးပဲ သူတို႕အေၾကာင္းကို စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ဘာျပသနာမွ မရွိပါဘူး..။ နည္းနည္း အခ်ိန္ ၾကာၾကာ စဥ္းစားမိတာနဲ႕ သင့္ကို သူတို႕ ဒုကၡစေပးပါလိမ့္မယ္..။ ေနာက္ဆံုး တစ္ေနကုန္သာ စဥ္းစားေနမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ သင္ စိတ္ဓါတ္ေတြက်ျပီး ဘာအၾကံဥာဏ္မွ မထြက္ပဲ ဘာမွ မလုပ္တတ္ေတာ့ပဲ ဖိအားေတြ ေအာက္ က်ေရာက္သြားတတ္ပါတယ္..။
ဖိအားေတြကို လႊင့္ပစ္လိုက္ဖို႕ အေရးၾကီးပါတယ္..။

ညေနခင္း ေရာက္ျပီဆိုတာနဲ႕ သင့္မွာရွိတဲ့ စိုးရိမ္မႈေတြ၊ ပူပန္မႈေတြ၊ ဖိအားေတြ အလုပ္အေၾကာင္းေတြကို ေမ့ထားလိုက္ပါ..။ ညစာစားခ်ိန္၊ ညအိပ္ယာ၀င္တဲ့အခ်ိန္ထိ ဒါေတြကို မသယ္ထားပါနဲ႕..။ ဖန္ခြက္ကုိ ေအာက္ကို ခ်ဖို႕ သတိရပါ..။
 
ေအာင္ထြန္းဦး

နံရံေပၚက ေကာ္ဖီတစ္ခြက္

 တစ္ေန႕မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အသိတစ္ေယာက္နဲ႕ အီတလီႏိုင္ငံ Venice ျမိဳ႕ရဲ႕ နာမည္ၾကီး ေကာ္ဖီ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ေကာ္ဖီေသာက္ေနခဲ့ၾကတယ္..။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ၊ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲ၀င္လာျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ေဘးက စားပြဲအလြတ္ တစ္ခံုမွာ ထိုင္လိုက္တယ္..။ ျပီးေတာ့… "ေကာ္ဖီ ႏွစ္ခြက္ေပးပါ..။ တစ္ခြက္ကို နံရံေပၚ တင္ေပးပါ…"

ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း စိတ္၀င္စားစြာနဲ႕ သူဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္..။ စားပြဲထိုးေလးက သူ႕ကို ေကာ္ဖီတစ္ခြက္လာခ်ေပးတယ္..။ အဲ့ဒီေကာ္ဖီကို သူသံုးေဆာင္ျပီးေနာက္မွာ ေတာ့ ေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္စာ ပိုက္ဆံကို သူရွင္းသြားခဲ့တယ္..။

သူျပန္တဲ့အခါမွာေတာ့ စားပြဲထိုးေလးက စာရြက္ငယ္တစ္ခုေပၚမွာ "ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္" လို႕ေရးျပီး နံရံ ေပၚမွာ ကပ္ထားလိုက္တယ္..။

ခဏအၾကာမွာပဲ ေနာက္ထပ္လူႏွစ္ေယာက္က ေကာ္ဖီသံုးခြက္မွာလိုက္တယ္..။ ႏွစ္ခြက္ကို သူတို႕ ေသာက္သံုးျပီး တစ္ခြက္ကို နံရံေပၚ တင္ေပးပါလို႕ ေျပာလုိက္တယ္..။ စားပြဲထိုးေလးက စာရြက္အပိုင္း ေလးတစ္ခုနဲ႕ "ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္"ဆိုတဲ့ စာရြက္ေလးကို ထပ္ကပ္လုိက္တယ္..။ နံရံေပၚမွာ ဒီလို စာရြက္ ေလးေတြ အေရာင္စံုနဲ႕ အမ်ားၾကီး ရွိေနပါတယ္..။

ခဏအၾကာမွာေတာ့ စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္ ၀တ္စားထားတဲ့ အိမ္ေျခမဲ့ တစ္ေယာက္ဟာ ေကာ္ဖီ ဆိုင္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္..။ ျပီးေတာ့ ခံုတစ္ခံုမွာ အက်အန ထိုင္လိုက္ျပီး.. "နံရံေပၚက ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ ေပးပါ.."

ကၽြန္ေတာ္တို႕ သိလိုက္ရပါျပီ..။ ဒါဟာ အင္မတန္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ Venice ျမိဳ႕သားေတြရဲ႕ ေကာ္ဖီ ေသာက္တဲ့ အေလ့အထပါပဲ..။ သူတို႕ဟာ သူတို႕လိုပဲ ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္ေနရွာမယ့္ မရွိဆင္းရဲသား ေတြ အတြက္ ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ တိုက္ႏိုင္ဖို႕ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကအေန ဒီအေလ့ အထကို အစျပဳခဲ့တာပါ…။

ဘယ္သူက အစျပဳခဲ့လဲ မေသခ်ာေတာ့ေပမယ့္ ဒီအေလ့အထေလး ေၾကာင့္ Vencie ျမိဳ႕ေလးမွာ ရွိတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးဟာ ၾကင္နာေႏြးေထြးမႈေတြနဲ႕ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္ လို႕ နာမည္ၾကီးေနပါေတာ့တယ္..။

ေအာင္ထြန္းဦး